ملودی

+ بعضی از جمعه ها برای یادآوری این اصل مهم است که "زندگی جای دیگری جاری است" و یا اینکه "اندکی صبر سحر نزدیک است". من به این مدل جمعه ها خیلی ایمان دارم :)

+ دومین بار در طول تاریخ درسی ام در دانشگاه است که از تمام شدن یک کلاس احساس ناراحتی می کنم! یعنی واقعععن ناراحت می شوم! خیلی زیاد :))

+ بعضی از آدم ها هم هستند که وقتی صبرشان تمام می شود، نه داد و بیداد راه می اندازند، نه فحش و بد و بیراه می گویند، نه گریه می کنند و عالم و آدم را نفرین؛ فقط فراموش می کنند.

+ می گوید بریم نقش حامی را بازی کنیم در سخنرانی اش :))
وقتی به چند سال پیش که با او به سخنرانی استاد بزرگ و پر نقش و نگارمان (!) رفتیم، فکر می کنم، دلم می گیرد. از اینکه انقدر سریع زمان می گذرد. از اینکه آن موقع ها که در دانشگاه بود، اصلن سخت نمی گذشت و همه چیز خیلی قشنگ بود :)

+ آخرش زهرش را ریخت و من هم با علم به اینکه دیگر کَریه الفِیس اش را نخواهم دیدن و کریه الصوت اش را نخواهم شنیدن، کلیه ی فحش های مورد نظرم را به صورت غیر مستقیم نثارش نمودم... آخییییش.

+ جشن فارغ التحصیلی امسال، بی حضور خیلی ها.

+ اگر دوباره صدف را ببینم...

+ convert their sh*t into your fuel.

+ بنده دیگر غلط بکنم دو روز متوالی از صبح تا شب به کوه و دشت و دمن بروم... این کمردرد و درد شانه رسمن امانم را برید...

+ امروز وقتی چندتا از ویدئوهای رقص سماع را تماشا می کردم، حس کردم چه قدر مولانا عجیب و غریب بوده! عاشق این دو بیت از غزلیات شمس هستم:

سماع از بهر جان بیقرارست
سبک برجه چه جای انتظارست
مشین این جا تو با اندیشه خویش
اگر مردی برو آن جا که یارست

ادامه بده...