امروز عنوان ندارد!

+ خیلی وقت است فارسی تایپ نکردهام. آنقدر میگذرد که برای تایپ همین چند کلمه چند دقیقه است که درگیرم :)) شبیه کلاس اولیها تک تک به حروف روی کیبورد نگاه میکنم و به حروف فارسی مپشان میکنم. انگار نه انگار که یک وقتی ۱۰ سال پیش نفر اولی بودم که در کارگاه کامپیوتر امتحان تایپ را تمام کردم...
ولی دوباره درست میشود. مثل همهی چیزهایی که اول خوب نبودند ولی کمکم خوب شدند. مثل حرفهای سادهام که موقع شروع خوب نبودند و بعد کمکم برایم لذیذتر و لذیذتر شدند :دی

+ بلاگفا هیچ تغییری نکرده نسبت به قبل! نه بهتر شده و نه بدتر. نمیدانم تیم فنی و پروداکتشان دقیقن چهکار میکنند :))
البته نه که من خیلی عاشق تغییر باشم... وااااو من همچین چیزی گفتم؟! حقیقتن فکر نمیکردم روزی برسد که بگویم من عاشق تغییر نیستم. لعنت به عدد سن که قطعن یک عدد نیست :))) هرکه گفت یک عدد است بدانید که دوست شما نیست، یک دشمن است که میخواهد با غیر واقعیترین حرف دنیا دلخوشتان کند. قطعن سن یک عدد نیست. عدد سن، عدد تکامل است، عدد تجربه. نمیگویم که آدمها بعد از ۳۰ یا ۴۰ یا ۵۰ باید احساس پیری کنند، میگویم قطعن ۳۰ با ۲۰ و ۴۰ با ۳۰ متفاوت است. این تفاوت برای من هم قشنگ است و هم ناقشنگ! قشنگ از نظر اینکه یک چیزی در وجودم رشد کرده که از رشدش خیلی خوشحالم و آرزو میکردم آن چیز را ۱۰ سال پیش میداشتم. خیلی کلیشهای بود، نه؟ تا وقتی خودت تجربهاش نکنی کلیشه است :)

+ چرا دوباره شروع به نوشتن کردم؟ نمیدانم. تراپیستم بیشتر از یک سال است که بهم میگوید بنوووویس! لطفنننن! و این جملهش را در پس ذهنم انبار کردهبودم و منتظر یک جرقه بودم که انگیزهاش ایجاد شود. امروز بود آن جرقه، چیز عجیب و غریبی هم نبود. یک کپشن قشنگ در اینستا خواندم و شد آنچه شد.

+ دلم میخواستهای من زیادند، بلندند، طولانیاند
اما بزرگترین دلم میخواستهای من این است که
انسان باشم، انسان بمانم و انسان محشور شوم
چقدر وقت کم دارم، تا وقت هست باید مهر بورزم
وقت کم است باید خوب باشم، مهربان باشم
و
دوست بدارم زیباییها را :)

فروغ فرخزاد

ادامه بده...