کاریزما

+ بعد از رکوردهای متعددی که در گوش کردن به یک آهنگ به صورت پیوسته و چندین ساعته داشتم، این بار نوبت if I had you از Adam Lambert بود. یک آهنگ خیلی قدیمی و نوستالژی که یکهو دوباره یادم آمد! اگر بیت آهنگ را درک کنی، واقعن نمی توانی جلوی خودت را بگیری که با ضرب های محکم نرقصی و با فریاد سر دادن آن را نخوانی!

+ اولین ارائه ی تزم به صورت بسیار خوبی پیش رفت :) انگار هرچه می گذرد حس صمیمیت بیشتری با دکتر ر. پیدا می کنم و این واقعن خوب است که می توانم خیلی راحت از او درباره ی تجربه های زندگی خودش بپرسم و راهنمایی بگیرم یا درباره ی فرمول های پیچیده ی ریاضیاتی باهم بحث کنیم. واقعن روزهای خوبی است!

+ الان می توانم بگویم که امیرفرشاد به جز دو نفر، بقیه ی دوستان نزدیکم را شناخته و کلی هم با آن ها صمیمی شده! در حدی که وقتی زنگ می زنند قرار بیرون رفتن بگذراند تهدیدم می کنند که بدون امیرفرشاد نمی توانم بروم :))

+ سطح غلظت رقص، ریاضی، شکلات و رنگ قرمز در خون بنده به یک اندازه است و دقیقن سه چیزی هستند که بدنم در طول روز بیشتر از هر چیزی به آن ها نیاز پیدا می کند :))) الان در وضعیت بحرانی کمبود رقص قرار گرفته ام :))

+ این آهنگ جدید انریکه چقدددددر زیادددد زیاددددد زیاددددد خوب است! دیوانه کننده است! جالب اینجاست که مامان تا فرصت پیدا می کرد آهنگ را می گذاشت و شروع می کرد به قیافه ی من نگاه کردن :)) یا حتی وقتی می نشینیم در ماشین فروغ، چه خودش باشد و چه زهرا، یک راست می زنند روی همین Duele el corazon و یک سه چهار باری پشت سر می گذارند تا من قشنگ با آن بخوانم و برقصم و جیغ و داد کنم :)))) قشنگ معلوم است که همه از حالت مستی ام با این آهنگ لذت می برند! به خاطر درک آهنگ های انریکه هم که شده اسپانیایی یاد می گیرم آخرش!

+ یکی از هیجان انگیزترین خبرهای هفته را داد! کلاس برنامه نویسی! و من چقدر افتخار می کنم به این تصمیم گیری و اراده اش برای تحقق آن.

+ باورم نمی شود که بالاخره موافقت کردند با رفتنم :)

+ دو ساعت و بیست دقیقه. هر دفعه که وارد اتاقش می شویم حداقل دو ساعت طول می کشد تا بیرون بیاییم. این دکتر ن. را باید قاب بگیرند بزنند سردر دانشکده تا همه ی استادها از او شخصیت، اخلاق، شعور، سواد، طرز برخورد، صمیمیت و پشتکار را یاد بگیرند. این آدم واقعن کم نظیر است! گاهی حتی فکر می کنم یکی از خوبی های ماندنم برای ارشد در دانشگاه عزیز دلمان، آشنا شدن با دکتر ن. بوده. در همین یک ترم به اندازه ی کل دوران کارشناسی ام با حرف ها و درس دادنش به سوادم اضافه شد و انگیزه گرفتم :)

+ از داستان پر فراز و نشیب زندگی به شدت عجیب و غریبش در واشنگتن و LA تعریف می کرد و من و ریحانه به طرز وحشتناکی شوکه شده بودیم! فکر کن یکی از دو نفری باشی که راز بزرگ استادت را می دانی! رازی که حتی پدر و مادرش هم نمی دانند! چقدر خوشحالم که می توانم اعتماد آدم های بزرگی مثل او را جلب کنم...

+ چند بار پشت سر هم خواندمش و هر بار بیشتر به بایگانی مغزم رجوع می کردم و به درستی حرفش پی می بردم:

باید بدانی کسی که یک قلب را
که تمام و کمال برای او می تپد
نخواهد،
تا عمر دارد
قلبی این چنینی برای لحظه هایش
نخواهد بود.

عادل دانتیسم

ادامه بده...