قهوه

+ اساسن آدمی نیستم که به اتفاقات روز جهان اهمیت خیلی زیادی بدهم. مثلن توی تقویمم یادداشت کنم که فلان روز فلان اتفاق در فلان نقطه ی جهان قرار است بیفتد یا فلان آدم می خواهد فلان کار را بکند. بیشتر ترجیح می دهم در پوسته ی خودم زندگی کنم. بین همه ی این ها، وقتی سدریک ویلانی مدال فیلدز را گرفت، سخنرانی هایش را که با آن لهجه ی با نمک فرانسوی اش حرف می زد و برایم سخت بود بفهمم چه می گوید، گوش دادم. وقتی میرزاخانی فیلدز گرفت، دوباره رفتم زندگی نامه اش را زیر و رو کردم و دنبال نقاط جالبش گشتم. حتی کتاب هایش را که یک زمانی می خواندم دوباره درآوردم و نگاه کردم. این بار هم با اینکه خیلی اهل دنبال کردن اخبار نوبل نیستم، خیلی خیلی منتظر بودم که میلان کوندرا نوبل ادبیات را بگیرد و من یک جیغ بلند بکشم و به نوشته های بی نظیرش افتخار کنم. چه شد؟ آقای موزیسین جایزه را گرفت |: جایزه ای که حتی یک ذره شک نداشتم امسال متعلق به کوندراست. حالا نمی شد آقای موزیسین نوبل صلح را می گرفت و جایزه ی ادبیات را می دادید به کوندرای جان؟؟

+ تفاوت نسل ها را در میان خودم، فرشاد و مامان و بابا که انگار از سه سیاره ی متفاوت آمده ایم به وضوح می بینم... این همه تفاوت فکری... تفاوت های رفتاری و عقیده ای.

+ اولین قطرات باران های دلبرانه ی پاییزی!

+ سوال این است که در تمام این نه ماه چه کار می کردند که الان تازه پروژه ی ارشد را شروع کرده اند؟!!! حالا خودشان هیچ، از دکتر ر. نمی ترسیدند که غر بزند سرشان؟! من از ترس آبرویم جلوی دکتر ر. با 12 واحد درسی سخت و یک سمینار، از حالا پروژه را شروع کرده ام و تازه کلی هم نگران و مضطربم که آیا سال بعد می توانم دفاع کنم یا نه |:

+ شدیدن دلم میخواهد همین الان به یکی زنگ بزنم و بگویم take me somewhere new.

+ امیدوارم یک روح برود در روح کسی که دستور رنگ آمیزی طبقه ی آزمایشگاه ها را در اولین روز هفته داد و تا می تواند کتکش بزند...

+ قهوه ی اول صبح را هییییچ وقت و تحت هیچ شرایطی از دست ندهید! لامصب!

ادامه بده...